.

چشم براه!!!!

profesor — Wed, 04 Nov 2009 15:32:18 GMT

یا ...

قبل از بارش باران تند بادی برمی خیزد و گرد و غبار زیادی برپا می کند و همه خس و خاشاکها و آشغالها را از روی زمین جارو می کند. اما اگر اندکی صبر کنی باد آرام می گیرد و باران می بارد و سپس ابرها کنار می روند و هوا لطیف و آفتابی می شود.

آقای دولابی-مصباح الهدی

جز دل ما که ز یاد تو به پرواز آید

کس ندیده است کبوتر پی شهباز آید

غم معشوقه ما شاهد هر جایی نیست

بر سر عاشق دلداده به صد ناز آید

...

ای امیر عرب از خاک درت نیر را

گر برانی نرود ور برود باز آید

سزد ار پای نهد بر سر شاهان جهان

گر گدائی بغلامیت سرافراز آید

من اصلا عصبانی نیستم

del-shodeh — Sun, 01 Nov 2009 19:12:18 GMT

بک یا مضل یا ...

یه موقع هایی میشه آدم حس میکنه رسیده به ته ته خط. جایی که ۵ماه پیش رسیده بودم.

اونجاییکه هیچکس نیست کنارت که بگه چه مرگته. یکی باشه؛ حتی اگر نفهمه دردت چیه. فقط بودنش کفایت میکنه.

خودت رو با اسم یا انیس یا وحید و ... دلداری میدی. اما روزگاری میرسه که اونهم کفایت دل افسرده ت رو نمیکنه.

اونموقع هست که با نگاه خصمانه و پرتوقعت به اطرافیانت نگاه میکنی. اطرافیانی که در تمام طول غیبتت بینشون نگفتن خرت به چند من!؟ اطرافیانت که به اسم دوست و فامیل و گاها خانواده... دورت رو گرفتن.

شماتتت کنند که یاد من نبودی؛ بگی افتاده بودم گوشه مریض خونه بگند حقته! میدونی تو اون جایی که افتاده بودی شب و روزش چطور برات گذشت و بعد از اینکه رها شدی دیگران به چه چشمی نگات میکردند.

آره حقت بود. حقت بود. حقت بود.

من دروغ گفتم. پاشم وایسادم. من دروغگو بودم و منع یکی از سران مملکت رو میکردم که دروغگوست! من دروغ میگفتم به بزرگی که دیگه از سیاست نخواهم نوشت. و نوشتم. من قول دادم و شکستم. تمام اون حرفایی هم که شنیدم و جاهایی که پام بهش باز شد حقم بود. استحقاق بدتر از اینها هم داشتم.

بقول بنده خدایی تازه اولشه! ببین این بازی به کجاها خواهد کشید..

از کسانی که توی این مدت نگفتند مرده م یا زنده ؛‌ یا کسانیکه دارند به قول فرمایش بزرگی گندهایی که بالا آوردم رو ماست مالی میکنند ممنونم.

خیلی ها برام رنگشون رو از دست دادند. چه مملکتی. به به. وقتی وبلاگ نویسش دروغگوی گندی مثل من باشه وای بحال مداح و غیره و ذلکش!

در هر حال من اصلا عصبانی نیستم!

والسلام

یاعلی

مظلومیت علی(ع)

del-shodeh — Tue, 13 Oct 2009 18:48:28 GMT

یا علی

علی علیه السلام می فرمودند : در کودکی عقیل مشکل بینائی داشت و طبیب برای وی قطره ای تجویز کرده بود . عقیل از مصرف داروی خود سرباز می زد. برای اینکه عقیل ببیند مصرف دارو ترس ندارد و ترغیب به مصرف شود همیشه اول داروی چشم عقیل را اول در چشم من می ریختند.

یاعلی

عاشورا

del-shodeh — Sun, 11 Oct 2009 18:14:11 GMT

بک یا محبوب یا عشق

ناگهان قلب حرم وا شدو یک مرد جوان -

همچو تیری که رها می‌شود از دست کمان -

خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود -

بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود -

مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود -

مست می‌آمد و رخساره برافروخته بود...

یا حسین

عمل عمل عمل

del-shodeh — Sat, 10 Oct 2009 18:18:58 GMT

بک یا صاحب

کسی که بداند هر که خدا را یاد کند، خدا همنشین اوست، احتیاج به هیچ وعظی ندارد، می داند چه باید بکند و چه باید نکند؛ می داند که آنچه را که می داند، باید انجام دهد، و در آنچه که نمی داند، باید احتیاط کند.

آیت الله بهجت

یاعلی

در دنیای مردگان

del-shodeh — Fri, 02 Oct 2009 18:39:18 GMT

بک یا عزیز ذوالعز و الاقتدار

کسانیکه تن به هر ذلتی می دهند تا زنده بمانند مرده های خاموش و پلید تاریخ اند.

دکتر علی شریعتی

یاعلی

اونکه رفته

del-shodeh — Wed, 23 Sep 2009 16:37:10 GMT

یا انیس من لا انیس له

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیرگریه مگه کاری میشه کرد؟

کاری از ما نمیاد زاری بکن

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

هرچی دریا رو زمین داره خدا

با تموم ابرای آسمونا

کاشکه میداد همه رو به چشم من

تا چشام به حال من گریه کنن

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

قصه گذشته های خوب من

خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانوم بذارم

تا قیامت اشک حسرت بباریم

دل هیشکی مث من غم نداره

مث من غربت و ماتم نداره

حالا که گریه دوای دردمه

چرا چشمم اشکشو کم میاره؟

خورشید روشن ما رو دزدیدن

زیر اون ابرای سنگین کشیدن

همه جا رنگ سیاه ماتمه

فرصت موندنمون خیلی کمه

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

سرنوشتن چشاش کوره نمیبینه

زخم خنجرش میمونه تو سینه

لب بسته سینه غرق به خون

قصه موندن آدم همینه

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

یاعلی

تصمیم کبری

del-shodeh — Thu, 17 Sep 2009 00:53:18 GMT

بک یا کنز من لا کنز له

۱. سلام. خیلی وقته میخواستم آپ کنم. گاهی بی حوصله بودم و گاهی هم تلفن رو بخاطر عدم پرداخت به موقع قبض قطع کرده بودند. مث موبایلم. واسه همین الان یه ایرانسل دارند. اگر کار واجبی داشتید دوستان عزیز به خونه یا موبایل دکتر زنگ بزنین!

۲. فرمایشات آقای انجوی نژاد و همچنین جناب جنیفر با اینکه کمی سنگین اومد واسم اما من رو متاثر کرد. شاید : یک عمر دنبال چه میگشتم.... باشه. خب من هم خیلی کمبود ها دارم واسه امام زمانی شدن یا همون محو در مولا گشتن و و و ...

۳. دیشب خواب خیلی ترسناکی دیدم. دیدم در فضایی دهشتناک با برخی بچه های موسسه هستیم و بهمون حمله شده. فرشته خانوم اوضاع رو گرفتند دستشون بعد همه چیز خیلی زودتر از اون چیزی که فکرش رو میکردم حل شد. (خب اگر نمیشد باید تعجب میکردم)

۴. یادم افتاد یا مورد رو باید حتما به تصمیات اضافه میکردم. اینکه جز نگاه مولا هیچ نگاه و کلامی برام محلی از اعراب نداشته باشه که کار به سنگ پرت کردن و راضی بودن و نبودن داشته باشه. گور بابای دنیا و بعضی بنده های گند دماغش!

۵. بازگشایی حسینیه رو به دوستان عزیز تبریک و به دشمنان ... دشمنان تسلیت عرض میکنم. خصوصا جناب شیطان اعظم.

۶. دیگه حرفی ندارم. یه مدت نیستم راحت باشید از شررررم!!

۷. جناب پروفسور این وبلاگ و این شما.

۸. از تذکرات بجای جنابان درویش، ویس، تیما و .. ممنون. انشالله آدم شیم.

یاعلی

مراحل یک ساله

del-shodeh — Tue, 08 Sep 2009 16:28:18 GMT

بک یا ناصر من لا ناصر له

هر کسی دکمه ری استارت زندگیش یه روز خاصی زده میشه، بگذریم از کسانیکه براشون زندگی به همون معنای پوچی برمیگرده که توی کله شون توصیف شده و پر از روز مرگی های متداوله.

این یعنی من هم پوچ گرا نیستم و هم اهل روزمرگیهای متداول خودم رو نمیدونم!(حال میکنی اعتماد به نفس رو؟)

یه مقدار و اندی وصیت به مناسبت روز ری استارت (شب نوزدهم) و یه مقدار و اندی تصمیم های خوشگل و رنگ و وارنگ دارم که در پائین بصورت مجمل میارم که اگه زد و مردیم بعضی دوستان که حالم رو از وبم جویا میشن بدونن موقعی که روی خاک باهاشون همنفس بودم با چه موجودی طرف بودن و فکرش هم نمیکردند!خب..

وصیت ها بدین شرح هستند:

1- دو تا شال دارم که توصیه میکنم حتما باهام بگذارید تو خاک.(البته اگه جسدی در کار باشه)

2- مراسم ختم و این جنگولک بازیا رو هم بگذارید کنار یه مراسم ساده همراه با سخنرانی استاد بزرگوار سرکار خانم شایسته توی خونه برگزار کنید.

3- طلا ملا و هر چیزی که ارزش فروختن دارند رو بفروشین برام 9سال نماز قضا بدید و 2 سال روزه!

4- وصیت میکنم حضرت دوست حتما در مراسم کفن و دفنم شرکت کنند تا یه ذره با کم و کیف ماجراهایی که اون زیر قراره سرم بیاد به زبون آدمیزاد آشنام کنند.

5- وصیت میکنم جسدم تکه تکه و یا حداقل کبود دفن بشه. خلاصه سالم نباشه.

6- وصیت میکنم حتما حتما برام روضه سیدالشهداء^(ع) بخونین. هرکسی هم نیارید بالا سرم که الکی شلوغ بازی در نیارن و تمرکزم رو به هم نزنن.

7- اگر قبر گروون بود خودتون رو قایم کنین شهرداری محترم دولت خیلی محترم یه چاله ای جایی رو با من پر میکنه.

8- سه نفر رو که خودشون خوب میدونن کی هستند محاله ممکنه ببخشمشون. خیالشون راحت.

۹- وصیت میکنم تا قبل از ۴۰ سالگی شهید امام زمانم بشم.(در ریزی وازه حیای من کجا رفته؟)

حالا میریم سر تصمیمات شب ری استارت:

1- اول خودم دوم کسی! این جمله ای هست که امسال سرلوحه کارهام قرار میدم. خدا! به من چه که خانواده فلان بنده فلان بدبختی رو داره که من باید یه سری چیزها رو از دست بدم تا مشکلات اون ها حل بشه؟ مگه من نوکر باباتم؟ این بنده هات نذاشتند بندگیت رو کنم.

2- از بنده هایی که جوابم رو به هر دلیلی نمیدند یا به هر عنوانی ازم دوری کردند دوری میکنم. چون ظاهرا اون ها اونطور راحتترند.

3- سنگ رو از همون جایی که دشمن بهم پرت میکنه جواب میدم. حالا طرف میخواد پسر پیغمبر باشه. نو پرابلم.

4- قرآن. قرآن. قرآن!

5- مرکب شب رو باید سفت بچسبم. انشالله. الهی مدد!

۶- به هرکسی اعتماد نکنم. بدبخته که هست! با فلانی نسبت داره که داره! اینهمه آدم! مگه من کی ام که همیشه باید به آتیش جهالت خودم و سوءاستفاده دیگرن بسوزم؟

۷- بقیه اش هم خصوصیه!

یاعلی

دلم گرفته از آن و از این

del-shodeh — Tue, 08 Sep 2009 00:55:18 GMT

بک یا مستعان یا آخر

دلم خوش بود به اینکه گرچه خانواده ای... اما دوستانی دارم که برام از خانواده هم نزدیک تر بودن. حرفایی که به خانواده ام هم نمیتونم بگم برای دوستانم که گاها از خانواده هم عزیزتر میشن میگم.

دلم خوش بود اگر روزی برسه دستم به هیچ جا بند نباشه افرادی هستند که اولین الغیاثم رو به میم نرسیده جواب میدن...

از حضرت دوست یاد گرفته بودم دیده انحصار طلبانه به هیچ چیزی نداشته باشم واسه همین هرچی داشتم "حتی خود حضرت دوست رو" بین رفقام تقسیم میکردم و مال من و مال تو نداشتم. از دیدگاه من اگر چیزی رو هیچ کس نباید بدونه یا نباید ببینه "هیچ کس" ابدا حق دیدنش یا دونستنش رو ندارند.. نه فقط یک عده خاص که اتفاقا همیشه و درهمه جا خیلی اتفاقی اونها حضور دارند، اما حالا انگار دنیای رویایی من توی مدینه فاضله ای که همیشه زیر سایه ش دور هم جمع شده بودیم رو سرم خراب شد. از هیچ کدوم از دوستانم که به دیدارشون مشرف شدند و اونها رو خواهرها و برادرهای اصیل خودم میدونستم و شعر "چو جان خویشتن دارم" رو همیشه سرلوحه روابطم با دوستانم میدونستم انتظار نداشتم. دلم خیلی شکست.

برید. خوش باشید انشالله در هم جمعی که با هم و در کنار هم دارید؛ اونکه منحصر میدونید رو سفت بچسبید. ما هم خدایی داریم. ما هم امام زمانی داریم. به دل تنگم، به اشکهایی که همین الان دارن از چشمام میاد قسم دیگه هیچوقت از یک یک دوستانی که بودند و میتونستند انحصار طلبانه به این قضیه نگاه نکنند هیچ انتظاری نداشته و به دید یک همراه بهشون نگاه خواهم کرد؛ نه خواهر و نه دوست.

یاعلی